Egel

Trefwoorden: prikkelbare gevoeligheid, moederhonger, getransmuteerde pijn, gevonden voeding, tuin van het zelf. Symbool van veerkracht, verkeerd begrepen voeding en de wedergeboorte van liefde uit de grond van verlangen. Individuatie. Vrouwelijke dat beschermt.

De egel is bedekt met bloemen op zijn feeststekels. Het laat zien dat bloemen niet alleen van mensen houden, maar ook van stekelige wezens. De egel heeft lang gezocht naar de melk van de moeder en soms op de rietjes van een bezemsteel gezogen, denkend dat het de tepels van zijn moeder waren.  Een beker met melk in de tuin zetten voor egels is dodelijk, waar water wel mag. Dus verwarring over liefde, moedermelk en emoties die als water stromen.

De egel heeft al door vele tuinen gezworven. Terwijl hij over de aarde liep, doorboorden zijn stekels veel ballonnen van illusie en beschouwde hij zijn egelvorm daarom niet als 'feestprikkers'. Hij moest vaak afscheid nemen van oude omgevingen, want door illusies heen kijken was niet altijd een geschenk. Egel doorboorde ook de wolken tijdens zijn reis, waar tranen op hem vielen. Toch begon hij te beseffen dat wanneer wolken zwaar en donker waren, het doorboren ze losliet en de aarde vruchtbaar maakte. De bloemen op de kaart, vieren het. De rebellie met de prikkers kwam voort uit liefde, omwille van individualisatie.

Rechtop: Deze kaart spreekt over de verwonding die het hart vormde—de pijn van het zoeken naar moederliefde op dorre plekken, het verwarren van de borstel met de borst. "Melk," symbolisch voor zorg, werd vergif. Toch leeft de egel. En meer nog, het verzamelt schoonheid op zijn doornen, bewijs dat liefde ook naar de gewonden stroomt.

Deze kaart vraagt: Waar heb je gezocht naar liefde die pijn deed in plaats van genas? En hoe kun je nu ontvangen wat waar is, zelfs als het op manieren komt die je niet had verwacht?

Omgekeerd: DE EGEL TREKT ZICH TERUG IN ZICHZELF. De bloemen vallen. De oude pijn dreigt het zelf volledig te definiëren. Misschien zuig je nog steeds aan de bezem, speel je de afwezigheid na in plaats van de tuin die je nu omringt te zien. Omgekeerd is dit een oproep om voorzichtig te ontvouwen—om de wereld opnieuw te testen, om te merken dat water, geen melk, nu wordt aangeboden. Je bent niet meer in die oude tuin. Je bent hier. En hier bevat wat het verleden niet kon geven.